Newspeak

Ik ben groot fan van de boeken van George Orwell. 1984 is één van de boeken die iedereen gelezen moet hebben, puur om de gedachte achter ‘Big Brother is watching you’ te snappen. Bepaalde thema’s uit het boek zijn vandaag de dag nog zeer relevant. Zoals de bovenstaande woorden. Klinkt heel erg als de ‘Like’-knop van Facebook toch?

Het minder bekende Animal Farm is trouwens ook prachtig. Lees zijn boeken.

Purple Cow; 10 jaar later maar nog steeds relevant

Man in Purple Cow kostuumIk ben er eindelijk aan toe gekomen om iets te lezen van Seth Godin. Seth Godin is auteur van een hele rits aan bekende boeken, zoals bijvoorbeeld All Marketers are Liars, Permission Marketing en Purple Cow.

Laatstgenoemde kwam ik zo’n twee dagen geleden tegen in de mediatheek van de Hogeschool Rotterdam. Gister las ik het boekje van zo’n kleine 144 pagina’s uit, en ik moet zeggen dat ik erg onder de indruk ben. Seth Godin maakt waar van wat ik van hem dacht.

Purple Cow in marketingtermen best een oudje, maar in dit geval is het eens goed om ouwe koeien uit de sloot te halen. Het boekje dateert uit 2002, dik tien jaar geleden alweer.

Het was een tijd dat men aan het herstellen was van de internetbubbel en het internet een groeispurt aan het maken was. Ik kan mij heel goed voorstellen dat Purple Cow voor zijn tijd voor de nodige opschudding zorgde, maar het boek behandeld een aantal zaken die ook vandaag de dag nog steeds relevant zijn.

Een Purple Cow is de nieuwe P (van die marketing P’s). De Purple Cow van een bedrijf is een product dat eruit springt. Het kernwoord van dit boek is dan ook remarkable (wonderbaarlijk). Seth zelf omschrijft de Purple Cow als volgt: “The essence of the Purple Cow is that is must be remarkable. In fact, if remarkable started with a P, I could probably with the cow subterfuge, but what can you do?” (pg. 2)

Inhoudelijk zit Purple Cow erg sterk in elkaar. Het boekje is in een vlotte, toegankelijke stijl geschreven. Hierdoor lijkt het op marketing kalibertje ‘Kind kan de was doen’, maar dat is denk ik juist één van de sterkste punten van de schrijfstijl van Seth. Zoals hij het omschrijft klinkt het allemaal erg logisch. Hoewel de oppervlakte van zeer toegankelijke aard is, weet Seth de lezer, zeker de lezer die wat meer theoretische kennis van marketing heeft, genoeg te prikkelen om eigen gedachten de vrije loopt te geven. Er zit een flinke dosis creativiteit in dit boek, Seth weet zijn woorden goed te verkopen. Like a boss.

De beste manier om dit te laten zien is door wat inspirerende passages uit zijn boek te citeren. Een korte greep:

  • The problem with the Cow, pg. 45 “The Cow is so rare because people are afraid. If you’re remarkable, it’s likely that some people won’t like you. Nobody gets unanimous praise – ever.(…) Critisism comes to those who stand out”.
  • The problem with the Cow, pg. 47 “Nobody says, “Yeah! I’d like to set myself up for some serious critisism.”And yet… the only way to be remarkable is to do just that”
  • In search of Otaku, pg. 79 “Otaku describes something that’s more than a hobby but a little less than a obsession. (…)People read Fast Company because they have an Otaku about business. (…) Otaku, it turns out, is at the heart of the Purple Cow phenemenon.”

En zo kan ik nog wel even doorgaan….

De kern van Purple Cow zit in het woord remarkable. Volgens Seth gaat de nieuwe manier van marketen om remarkable products. Volgens hem gaat Purple Cow veel verder dan het alleen de marketingafdeling. Remarkable moet door alle processen van de gehele organisatie schijnen. Die benoeming lijkt sterk op wat je nu ook ziet gebeuren in de social business discussie. Alles moet in balans zijn. De mensen, middelen en processen moeten allemaal remarkable zijn. Het is de enige manier om een Purple Cow te krijgen.

Het overgrote gedeelte van Purple Cow gaat over producten. Seth laat flink wat voorbeelden zien van bedrijven en hun producten die het goed snappen. Maar, een enkele keer schemert hij door dat bedrijven die diensten leveren ook best een Purple Cow kunnen hebben. Echt concrete voorbeelden heeft hij daar niet bij.

Hoewel Purple Cow een prachtig boek is, had ik soms ook wat meer behoefte aan diepgang. Niets in dit boek verwijst naar (pseudo)wetenschappelijke bronnen. Het is puur Seth Godin die zijn (al dan niet terecht) onderbuikgevoelens aan de lezer citeert. Het is soms onduidelijk hoe Seth aan zijn inzichten is gekomen, en sommige inzichten lijken dan ook discutabel. Maar dat zijn wat kleine dingetjes.

Over het algemeen is Purple Cow een steengoed boek dat veel interessante onderwerpen bezit. Dit boek is een #mustread voor iedereen die ook maar iets met marketing te maken heeft. Het grootste probleem met dit boek is dat het vol staat met een overdosis inspiratie, dat het lastig is om te kijken waar je moet beginnen.

Designers, marketeers, industrieel ontwerpers en social media adviseurs, voor bijna iedereen is het relevant. Ook tien jaar na dato. Koop het. Of leen het in de bibliotheek.

Waarom ik blog

Ik ben geen schrijver. Ik blog ook niet omdat ik wil schrijven. Ik blog omdat ik wil publiceren. Maar tegelijkertijd heeft het publiceren twee functies. Enerzijds blog ik omdat ik belanghebbenden wil laten zien waar ik mee bezig ben. Anderzijds blog ik omdat ik het zie als een belangrijk proces om informatie te verwerken. Dat weegt misschien wel zwaarder dan het daadwerkelijk schrijven van de artikelen.

Het hoeft niet perfect te zijn. Zinnen mogen best wat krommer zijn. Stukken tekst mogen best kort zijn, en soms mag het lang zijn. De contentstrategie is geen strategie. Bloggen op deze plek moet simpel en laagdrempelig zijn. Doelen van deze blog zijn mijzelf ondersteunen, alle informatie over mijn interesses een centrale plek te geven en gedachten ventileren zodat ik wat met de gepubliceerde informatie kan. Op wat voor manier dan ook.

Nu ik dit inzicht heb, denk ik dat alles veel makkelijker gaat.

Wat is social business? Bestaat het überhaupt?

Ik had gister een interessante twitterdiscussie met @martijnbaten en @stefanmooren (van Knalgroen en tevens studiegenoten) over social business (of Social Business, op z’n Amerikaans).

Het begin van deze twitterconversation is te danken aan mijn eerste tweet. Ik begin de laatste tijd steeds meer te lezen over Social Business en wat het is, maar een echt concreet gekaderd beeld heb ik er niet van. Toch wil ik hier binnenkort over presenteren. Tijd dus om dit wat woelige onderwerp wat meer te kaderen.  Ik heb geprobeerd de discussie zo logisch mogelijk te structueren. In werkelijkheid vlogen de tweets in redelijk snel tempo door elkaar heen. Een discussie voeren met drie man op Twitter is toch vrij lastig. 😉 Lees verder Wat is social business? Bestaat het überhaupt?

Laat je ideeën los. Je krijgt er meer voor terug.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik vond dit plaatje in mijn oude PC-mappen. Ooit eens opgeslagen omdat ik het inspirerend vond. En gelukkig heeft het de kracht nog niet verloren.

Bottomline is dat je nooit je ideeën moet begeren. Deel je ideeën met anderen en verzamel alle kritiek die je krijgt. Sta open voor duizend andere ideeën. Kill your darlings, als blijkt dat niemand je idee snapt. Bindt jezelf niet vast aan een idee wat het niet waard is. Wees niet bang dat iemand je idee pikt. Iedereen kijkt tenslotte via een ander referentiekader naar je idee. En stelen doen we allemaal. Geen enkel idee is 100% uniek.

Ik ben blij dat ik dit weer vind. Hoewel de schrijver van dit stuk mij in eerste instantie wat onduidelijk is, lijkt het verdomd veel op iets van Paul Arden (voormalig creatieveling bij Saatchi & Saatchi – reclamebureau).

Het bovenstaande lijkt (wat opmaak en inhoud betreft) verdomd veel op zijn ‘Whatever you think, think the opposite’, een boekje wat vol staat met dit soort inspirerende dingen.  Ik kan het iedereen van harte aanraden, dit is één van de meest inspirerende boeken die ik tot nu toe heb gelezen op het gebied van creativiteit en ideeën bedenken.

Een kleine greep uit de overdosis inspiratie. “What is a good idea? One that happens is. If it doesn’t, it isn’t.”

Nieuwe iPad een magere koe?

Op moment van schrijven is de live-conferentie van Apple aan de gang. Zoals verwacht komt er een iPad 3. En zoals verwacht ook geen grote, innovatieve veranderingen. Wat minor upgrades. Software en hardware zal het iets beter in elkaar steken dan de voorganger. Belangrijkste specs; Retina Display (superscherp), opnemen in HD, 4g en wat andere verfijnde dingen.

Het zijn van die dingen die je eigenlijk gewoon verwacht. Niks innovatie of wat dan ook. Ik volg de conferentie, maar het is één saaie, dooie boel. Totaal geen magie. Ik denk eerlijk gezegd niet dat het komt door gebrek aan Jobs.

Ik denk eerder dat het komt aan verwaarlozing van de Purple Cow*. Je kunt de melk een paar keer verbeteren, maar het houdt een keertje op. Ook paarse koeien gaan dood, en hoewel het misschien nog even duurt, denk ik dat ze met de iPad 3 aardig op weg zijn met uitmelken van een sterk merk. Ik ben benieuwd hoe dit gaat lopen.

Wat mij betreft hadden ze dit net zo goed de iPad 2s kunnen noemen.

———————–
*Ik ben vandaag begonnen in het gelijknamige boek van Seth Godin, spoedig blogspost daarover.

The value of privacy

In mijn vorige post kon je een filmpje vinden over Rop Gonggrijp. Dit filmpje heb ik bekeken in het kader van Media & Creativiteit, een vak wat ik op school krijg. Het huidige thema is Privacy, recht en control.

In de modulewijzer stonden een aantal interessante artikelen. Het eerste artikel was een artikel uit 2008 van zo’n vijftien hoogleraren die het niet eens waren met de verhoging van de bewaarplicht naar 18 maanden. Het tweede artikel was van Bits of Freedom en ging ook over de bewaarplicht en over het aftappen van telefoons. Beide artikelen waren erg interessant, maar het artikel wat mij het meest aan het denken heeft gezet was het artikel van Bruce Schneier; The value of privacy.

Bruce Schneier schrijft privacy zoals ik daar zelf nog niet aan gedacht heb. Zijn eerste argument is tegen het bekende ‘Ik heb toch niets te verbergen?’. Volgens Schneier is dat een irrelevante vraag. Door die vraag te stellen ga je er van uit dat privacy bedoelt is om iets fouts te verbergen. Dat is niet zo. “Privacy is an inherent human right, and a requirement for maintaining the human condition with dignity and respect.”, oftewel, een soort recht waar ieder mens recht op zou moeten hebben.

Echter, de redden dat privacy geen expliciet recht is heeft te maken met het vormen van de Constitution. De mensen die daaraan werkte hadden nooit voor mogelijk kunnen houden dat privacy in onze eeuw zo’n belangrijk issue zou zijn. Schneier zegt dat als volgt: “A future in which privacy would face constant assault was so alien to the framers of the Constitution that it never occurred to them to call out privacy as an explicit right.”

Dat zijn al twee hele waardevolle inzichten over het privacy-issue zoals het nu bestaat. Verder gaat het artikel over de vraag “Who’s watching the watchers?” en het enigszins tegensstrijdige “Privacy protects us from abuses by those in power, even if we’re doing nothing wrong at the time of surveillance.” We moeten bewaakt worden, maar wie bewaakt de bewakers? Hoe zorgen onze bewakers ervoor dat macht niet wordt misbruikt?

Degenen die enorm veel data verzamelen, vinden namelijk uiteindelijk wel iets vuils. Zoals kardinaal Richelieu zegt: “If one would give me six lines written by the hand of the most honest man, I would find something in them to have him hanged.”

Rop Gonggrijp: Iedereen op internet

Bekijk de video in andere formaten.

Op school krijg ik het vak Media & Creativiteit. Op dit moment is het thema van dit vak Privacy, Reputation & Control. In het kader van het vak keek ik bovenstaande documentaire, welke ging over Rop Gonggrijp, internetexpert van het eerste uur, hacker en tevens één van de oprichters van XS4ALL.

In de documentaire, uit 2006 alweer, waarschuwt Gonggrijp over de veranderingen in privacy dankzij het internet. In de documentaire komt een fragment naar voren van ’97, waar hij het volgende zegt over privacy:

“Ik pleit er voor dat mensen zich realiseren hoe weinig privacy en anonimiteit er nog overblijft in de nieuwe samenleving waar we nu naar toe gaan, en waar we dan de grenzen stellen en waar het belang van opsporing, toch een legitiem belang, waar dat begint en waar de privacy van de burger eindigt. Dit is iets waar we met z’n allen uit moeten komen, maar ik pleit er wel voor dat mensen zich om die dingen druk gaan maken. ” (circa 19:28)

Een interessante statement van iemand die mede-verantwoordelijk is voor het ontstaan van internettoegang in Nederland. Kijk deze documentaire, zo’n dertig minuten, maar zeker de moeite waard. Gonggrijp is een interessante man die zinnige dingen zegt over privacy.

Social business maturity model

“(…)Each stage is characterized by a certain level of understanding of the role that social media play in creating value, by different organizational schemes and by specific degrees of integration between internal systems and online conversations.

The evolution from one stage to the next often requires a major mindset shift in one or more stakeholders and with times that vary by the industry sector, propensity to change and the results of people-affecting initiatives (eg knowledge management, customer relationship management, etc.) run in the past.”

N: Bovenstaande graphic heb ik gevonden via socialenterprise.it, en in het staan de verschillende stadia die bedrijven doorgaan naarmate ze zichzelf een social business kunnen noemen.