Waarom je altijd alles af moet maken, ook als het crap is

Eén van de grootste vijanden in dit tijdperk is afleiding. Als hevig internetgebruiker merk ik dat ik de afgelopen jaren harder mijn best moet doen om niet snel afgeleid te worden. De gevaren liggen ook echt overal op de loer. Facebook, smartphones, links in artikelen die ervoor zorgen dat je steeds sneller afdwaalt van daadwerkelijke doel, teksten die je redigeert terwijl je eigen gewoon in een creatieve fase moet zitten. Lees verder Waarom je altijd alles af moet maken, ook als het crap is

De content marketing strategie van Exact

Ik kwam zojuist een video tegen van de marketingdirecteur van Exact over hun wereldwijde content marketing strategie. En ik moet zeggen dat de strategie in essentie lijkt op wat ik op aan het zetten ben voor 20/20 vision Software. Als ik het succesverhaal (ze groeide met 300% met deze strategie) mag geloven dan zijn wij ook on the right track. Maar moet er ook nog veel gebeuren. Als je ook maar enigszins geïnteresseerd bent in B2B marketing dan is de case van Exact een zeer interessante case om te aanschouwen.

Satoru Iwata

Ik wist niet dat hij ziek was. Ik wist eigenlijk helemaal niet zo veel van hem. Behalve dat hij de directeur van Nintendo was. En dat hij grappig kon zijn. Dat wist ik van de E3 filmpjes waarin hij soms tevoorschijn kwam.

Zijn verhaal kende ik niet echt.  Of misschien een beetje half.

Nu weet ik bijna alles.

Hij was de programmeur van Balloon Fight, het leukste NES-spelletje dat ik nooit heb gehad.

Hij was de man die samen met een paar vrienden de gamestudio HAL Laboratory oprichtte, vernoemd naar de beruchte computer HAL9000 uit 2001: A Space Odyssey.

Hij was de man die Kirby naar ons bracht. De zuigende roze marshmellow.

Hij was de man die Super Smash Bros. bracht, en daarmee ook indirect ook de spirituele opvolger Super Smash Bros. Melee voor de Gamecube. De game waar ik vriendschappen voor het leven mee heb gesmeed.

Maar boven alles was Iwata een vernuftig zakenman. Onder zijn leiding klom Nintendo uit de rode cijfers, door voor een blauwe oceaan strategie te kiezen.

‘We are not competing against Sony or Microsoft, We are battling the indifference of people who have no interest in video games.’ zei Iwata over de Wii. En hij kon niet meer gelijk krijgen. Onder zijn leiding werd de Wii 101,52 miljoen keer verkocht.

Hij was ook de man die 50% van zijn salaris inleverde toen het slechter ging met het bedrijf, na tegenvallende cijfers van de verkoop van de Wii U, de opvolger van de Wii. Een nobel gebaar. Ik zie een topman van een bank dat niet snel doen.

Hij was ook de man die slechts een paar maanden introduceerde dat Nintendo eindelijk de overstap naar mobile gaming zou gaan maken.

“We will strive to expand this business into global markets at a steady pace, so that eventually we will entertain hundreds of millions of people all around the world. We are aiming to make this one of the pillars of Nintendo’s revenue structure.”

Die overstap zal hij niet meer meemaken. Satoru Iwata was pas 55, maar hij heeft geleefd. Onder zijn leiding heeft het bedrijf gefloreerd.  Een CEO van proportie, met z’n hart op de juiste plek.

Of zoals hij het zelf zo mooi kon verwoorden:

‘On my business card, I am a corporate president. In my mind, I am a game developer. But in my heart, I am a gamer.’


Keuzes

Pink Moon behoort tot mijn collectie favoriete albums. Al jaren haal ik wijsheden uit de eenvoudige, rake woorden en klanken van Nick Drake.

Vanochtend werd ik wakker met de klanken van Which Will in mijn hoofd, een  prachtig lied van Nick Drake over het maken van keuzes. Over alle sterren in de lucht die je kunt najagen. En de vragen die je aan jezelf kunt stellen bij het maken van een keuze.

Voor sommigen gaat dit lied over liefde.  Voor mij ook. Maar het gaat voor mij vooral over alle mogelijkheden die voor je liggen als mens en dat je vooral moet kiezen voor datgene wat je het meest liefhebt. Waar je passie voor hebt. En dat je dat verdomme na moet jagen.

Voor Nick Drake pakte het niet echt leuk uit. Hij koos voor het muzikantenbestaan, maar kreeg in zijn tijd geen herkenning. Zijn eerste twee albums waren een commerciële flop, waarna Drake in een depressie raakte en besloot om zijn derde album, Pink Moon, in volledige kluizenaarschap te creëren. Het commerciële succes bleef wederom uit, maar muziekcritici bestempelde het album als een meesterwerk.

Drake werd op 25 november 1974 dood aangetroffen in zijn ouderlijk huis. Overdosis Tryptizol. Hij was slechts 26 jaar.

Het is treurig dat een man zulke mooie teksten kan schrijven maar tegelijkertijd de waarheid van zijn eigen woorden niet in zag. Drake koos voor een plek tussen de sterren, maar zag zijn eigen licht niet schijnen. Hij zag zichzelf niet dansen, hij zag niet dat muziek zijn verlichting was.

Het werd uiteindelijk zijn dood.

Which will you go for?
Which will you love?
Which will you choose from
From the stars above?

De grenzen van de geest verleggen

Een van mijn grootste zonden is dat ik moeite heb met afrondingen. Zo keek ik gister nog even op mijn Goodreads-account, waar ik boeken zag staan uit 2011 die ik nog steeds niet had uitgelezen.

Enerzijds vind ik dat ik mijzelf niet moet verplichten om iets af te ronden als ik de interesse ervoor verlies. Anderzijds is het een vloek om niet af te maken wat je ooit bent begonnen.

De activiteit wordt nooit een geheel. Je kunt er nooit een volledige mening hebben over een boek als je maar de helft ervan hebt gelezen, of nog minder zelfs. Het is een doodzonde.

Ik herinner de tijd dat ik veel las. Elke dag zat ik in de trein om kennis te absorberen. Als ik na afloop van de reis nog verder wilde lezen dan dook ik de bibliotheek van Rijswijk in, bedwelmend in de wereld van het boek. De trance waarin je raakt als je een goed boek leest, de transportatie naar  narratieve wijsheid, is een vreugde van de wereld.

(Diep lezen, noemt Nicholas Carr dat, en dat kan alleen offline, stelt hij in zijn boek. Jonathan Gottschall noemt dit concept narrative transportation in The Storytelling Animal, beide flinke aanraders. )

Ik wil niet terug naar die tijd. Ik wil nooit meer met de trein naar school. Maar ik wil wel terug naar de prikkelingen, de kennis die ik dankzij sommige goede boeken nog steeds heb is mij dierbaarder dan welk bezit dan ook.

Daarom begin ik weer te lezen. En dit keer stel ik mijzelf een doel: Elke maand wil ik een boek lezen dat mij op intellectueel gebied kan prikkelen. Het mag een boek zijn over business, het mag een boek zijn over psychologie, sociologie of welk gebied dan ook. Zolang het maar informatie bevat om over na te denken.

Ik ben in juli begonnen met Thinking Fast and Slow, van Daniel Kahneman. Die stond al een tijdje op mijn leeslijst, maar nu heb ik hem uiteindelijk gekocht. Niet echt een makkelijk boek om te lezen tot nu toe, maar dat is ook niet de bedoeling. Het mag best een beetje lastig zijn. Dat is ook de uitdaging: de grenzen van de geest verleggen.

Ik zal m’n uiterste best doen om het boek zo eenvoudig mogelijk te recenseren. Want als ik ergens in geloof dan is het wel het belang van eenvoud. En ik maak graag moeilijke dingen simpel (I stole this one from some great dude).

Suggesties? Drop them here.