Anonimiteit als katalysator voor creativiteit

Mijn vader had vroeger een bakkie. Het was een soort opgevoerde autoradio waarmee je met allerlei andere mensen in de omgeving kon praten, mits ze ook zo’n ding hadden. Het was een vorm van radiocommunicatie nog voordat het internet groot was.

Ik weet nog goed dat ik een keertje mocht. Het was de eerste keer dat ik met een vreemde zou spreken. Het was spannend.

Wie ik sprak en waar het gesprek over ging weet ik niet meer. Ik weet alleen dat ik per ongeluk mijn volledige naam heb gegeven, iets waar mijn vader en broer mij voor hadden gewaarschuwd. Er liepen toen ook al mensen met kwade bedoelingen rond.

Er was lichte paniek. Wat nou als die vent mij kwam opzoeken? Ik geloof dat ik er een nacht niet van heb kunnen slapen, maar mezelf kennende zijn dit overdreven gedachten. Er is natuurlijk nooit iemand langsgekomen.

De tweede keer was ik iemand anders. Ik had iemand anders verzonnen, waardoor ik mijn eigen ik in anonimiteit had gehuld.  Het was een bescherming, enigszins voor de kleine angst die ik voelde dat iemand mij mogelijk bezoeken als ik mijn echte naam zou vertellen, maar het was vooral een mooie tijd om mijn fantasie te prikkelen. Anonimiteit is een prachtige katalysator voor creativiteit.

Tegenwoordig is het de norm om je echte naam te geven. Er zijn zelfs mensen die bewust bezig zijn met het online positioneren van zichzelf: Personal branding. Vind dat aan de ene kant wel mooi, maar diep van binnen ook zonde. Daarover later misschien meer.

Technologieën geven ons meer dan ooit de kans om iedereen te zijn die we willen zijn. Waarom dan jezelf  zijn?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *