Branded content: What it takes to be human

Als content marketeer heb ik iets met content. Van een goedgeschreven artikel met unieke visuele content gaat mijn contenthart sneller kloppen. Persoonlijk maakt het me niet zoveel uit of dat een journalistiek stuk is of ‘branded content’. Vanmorgen kwam ik bijvoorbeeld goede branded content tegen op de website van de New York Times. Lees verder Branded content: What it takes to be human

Banen van de toekomst: conversational interface designer

Robotisering ligt op de loer en banen zullen verdwijnen, luidt het maatschappelijk discours. Verwacht wordt dat banen met een repetitief karakter zullen verdwijnen.  Behalve een angstscenario zijn er ook volop kansen. Door robotisering zullen nieuwe banen ontstaan. Lees verder Banen van de toekomst: conversational interface designer

Satoru Iwata

Ik wist niet dat hij ziek was. Ik wist eigenlijk helemaal niet zo veel van hem. Behalve dat hij de directeur van Nintendo was. En dat hij grappig kon zijn. Dat wist ik van de E3 filmpjes waarin hij soms tevoorschijn kwam.

Zijn verhaal kende ik niet echt.  Of misschien een beetje half.

Nu weet ik bijna alles.

Hij was de programmeur van Balloon Fight, het leukste NES-spelletje dat ik nooit heb gehad.

Hij was de man die samen met een paar vrienden de gamestudio HAL Laboratory oprichtte, vernoemd naar de beruchte computer HAL9000 uit 2001: A Space Odyssey.

Hij was de man die Kirby naar ons bracht. De zuigende roze marshmellow.

Hij was de man die Super Smash Bros. bracht, en daarmee ook indirect ook de spirituele opvolger Super Smash Bros. Melee voor de Gamecube. De game waar ik vriendschappen voor het leven mee heb gesmeed.

Maar boven alles was Iwata een vernuftig zakenman. Onder zijn leiding klom Nintendo uit de rode cijfers, door voor een blauwe oceaan strategie te kiezen.

‘We are not competing against Sony or Microsoft, We are battling the indifference of people who have no interest in video games.’ zei Iwata over de Wii. En hij kon niet meer gelijk krijgen. Onder zijn leiding werd de Wii 101,52 miljoen keer verkocht.

Hij was ook de man die 50% van zijn salaris inleverde toen het slechter ging met het bedrijf, na tegenvallende cijfers van de verkoop van de Wii U, de opvolger van de Wii. Een nobel gebaar. Ik zie een topman van een bank dat niet snel doen.

Hij was ook de man die slechts een paar maanden introduceerde dat Nintendo eindelijk de overstap naar mobile gaming zou gaan maken.

“We will strive to expand this business into global markets at a steady pace, so that eventually we will entertain hundreds of millions of people all around the world. We are aiming to make this one of the pillars of Nintendo’s revenue structure.”

Die overstap zal hij niet meer meemaken. Satoru Iwata was pas 55, maar hij heeft geleefd. Onder zijn leiding heeft het bedrijf gefloreerd.  Een CEO van proportie, met z’n hart op de juiste plek.

Of zoals hij het zelf zo mooi kon verwoorden:

‘On my business card, I am a corporate president. In my mind, I am a game developer. But in my heart, I am a gamer.’


Wat zou je doen als je niet bang was?

Ik las een tijd geleden het geweldige boekje Who Moved My Cheese. Een heerlijke thought provoking pageturner, aangeraden door m’n marketingcollega Nally. En ik mocht het gelukkig gelijk ook lenen (thanks N!).

De dag daarna schreef ik dit in het Engels.

Many of us find it hard whenever we’re bound to change – if we’re even able to recognize the call for change from the start. The reason behind this is because change will affect our everyday, personal lives. We’re pretty attached to our warm and cozy comfort zone. Once we’re in it, we’re bound to stay and steer away whenever change comes looking around the corner. And we get frustrated every time something of someone tries to drag us out of this safe area.

Who moved my cheese is a thought provoking book about adapting change. Cheese is a metaphor for everything you hold dear in your life – Your family, your job, growing up, happiness, materials. And this is not where the books stops with using metaphors.

There are four characters in this book. The two mice, Sniff and Scurry, and the two Littlepeople, Hem and Haw, are chunks of what we as humans are. And then there is the Maze, which is representative for the place our ‘cheese’ takes place. There are many dark areas and dead ends in the maze. It is never clear which is the right way.

The mice and the two Littlepeople are both in a room full of cheese. Everyday they take the same route to the same room to eat the same kind of cheese. But one day, the cheese is gone. Flabbergasted, the mice begin to search for the cheese. For about half the time the cheese is not found, because the mice and the Littlepeople keep searching in the same room. Until one day, one of the mice walks out of the room and start exploring the maze. And so it begins…

I will not review the entire book in here, but I have someclear thoughts about the book. For example, the main reason I’m not very change adaptive is fear. Fear is great for NOT taking action. And I’m guessing I’m not the only one.

There is one question in the book I’ve never ask myself before in situations that could lead to new change, and thus to new cheese. It was so thought provoking to me that I’m writing this down.

“What would you do if you weren’t afraid?”

 

I’m going to ask myself this from now on whenever fear of changing is holding me down. It won’t be easy, but it’s worth the shot.

Great book. Thought provoking.

Grote veranderingen

Grote veranderingen kun je alleen maar doen als je heel ambitieus bent. Je moet een bold statement maken. Het zijn de woorden van Erik van der Meijden, CEO van Exact.

Zijn statement? Binnen vijf moet jaar moet iedereen bij  Exact met een auto van de zaak elektrisch rijden.

In een interview licht van der Meijden het toe:

“Tot nu toe is het bereik van de auto’s de beperkende voorwaarde geweest. We denken dat er met nieuwe auto’s een bereik van 300-500 kilometers gerealiseerd kan worden. Dus ik zou bij deze een oproep willen doen aan autofabrikanten om zo snel mogelijk met dit soort auto’s op de markt te komen.”

Zo’n uitspraak. Zo’n bold statement.

Het getuigd van lef en vertrouwen in technologie. Maar het is daarnaast prachtig vanwege z’n eenvoud. Er is een ambitie, een jaartal.  Nu kan er actie worden ondernomen.