Keuzes

Pink Moon behoort tot mijn collectie favoriete albums. Al jaren haal ik wijsheden uit de eenvoudige, rake woorden en klanken van Nick Drake.

Vanochtend werd ik wakker met de klanken van Which Will in mijn hoofd, een  prachtig lied van Nick Drake over het maken van keuzes. Over alle sterren in de lucht die je kunt najagen. En de vragen die je aan jezelf kunt stellen bij het maken van een keuze.

Voor sommigen gaat dit lied over liefde.  Voor mij ook. Maar het gaat voor mij vooral over alle mogelijkheden die voor je liggen als mens en dat je vooral moet kiezen voor datgene wat je het meest liefhebt. Waar je passie voor hebt. En dat je dat verdomme na moet jagen.

Voor Nick Drake pakte het niet echt leuk uit. Hij koos voor het muzikantenbestaan, maar kreeg in zijn tijd geen herkenning. Zijn eerste twee albums waren een commerciële flop, waarna Drake in een depressie raakte en besloot om zijn derde album, Pink Moon, in volledige kluizenaarschap te creëren. Het commerciële succes bleef wederom uit, maar muziekcritici bestempelde het album als een meesterwerk.

Drake werd op 25 november 1974 dood aangetroffen in zijn ouderlijk huis. Overdosis Tryptizol. Hij was slechts 26 jaar.

Het is treurig dat een man zulke mooie teksten kan schrijven maar tegelijkertijd de waarheid van zijn eigen woorden niet in zag. Drake koos voor een plek tussen de sterren, maar zag zijn eigen licht niet schijnen. Hij zag zichzelf niet dansen, hij zag niet dat muziek zijn verlichting was.

Het werd uiteindelijk zijn dood.

Which will you go for?
Which will you love?
Which will you choose from
From the stars above?

De grenzen van de geest verleggen

Een van mijn grootste zonden is dat ik moeite heb met afrondingen. Zo keek ik gister nog even op mijn Goodreads-account, waar ik boeken zag staan uit 2011 die ik nog steeds niet had uitgelezen.

Enerzijds vind ik dat ik mijzelf niet moet verplichten om iets af te ronden als ik de interesse ervoor verlies. Anderzijds is het een vloek om niet af te maken wat je ooit bent begonnen.

De activiteit wordt nooit een geheel. Je kunt er nooit een volledige mening hebben over een boek als je maar de helft ervan hebt gelezen, of nog minder zelfs. Het is een doodzonde.

Ik herinner de tijd dat ik veel las. Elke dag zat ik in de trein om kennis te absorberen. Als ik na afloop van de reis nog verder wilde lezen dan dook ik de bibliotheek van Rijswijk in, bedwelmend in de wereld van het boek. De trance waarin je raakt als je een goed boek leest, de transportatie naar  narratieve wijsheid, is een vreugde van de wereld.

(Diep lezen, noemt Nicholas Carr dat, en dat kan alleen offline, stelt hij in zijn boek. Jonathan Gottschall noemt dit concept narrative transportation in The Storytelling Animal, beide flinke aanraders. )

Ik wil niet terug naar die tijd. Ik wil nooit meer met de trein naar school. Maar ik wil wel terug naar de prikkelingen, de kennis die ik dankzij sommige goede boeken nog steeds heb is mij dierbaarder dan welk bezit dan ook.

Daarom begin ik weer te lezen. En dit keer stel ik mijzelf een doel: Elke maand wil ik een boek lezen dat mij op intellectueel gebied kan prikkelen. Het mag een boek zijn over business, het mag een boek zijn over psychologie, sociologie of welk gebied dan ook. Zolang het maar informatie bevat om over na te denken.

Ik ben in juli begonnen met Thinking Fast and Slow, van Daniel Kahneman. Die stond al een tijdje op mijn leeslijst, maar nu heb ik hem uiteindelijk gekocht. Niet echt een makkelijk boek om te lezen tot nu toe, maar dat is ook niet de bedoeling. Het mag best een beetje lastig zijn. Dat is ook de uitdaging: de grenzen van de geest verleggen.

Ik zal m’n uiterste best doen om het boek zo eenvoudig mogelijk te recenseren. Want als ik ergens in geloof dan is het wel het belang van eenvoud. En ik maak graag moeilijke dingen simpel (I stole this one from some great dude).

Suggesties? Drop them here.

Route-rituelen

Dit is misschien niet het mooiste uitzicht ooit.

Er zijn mooiere plekken op de wereld, heb ik zo ervaren.

Maar vanochtend was het even de mooiste plek van vandaag.

De stilte, de rust. De jonge Nijlganzen die mij kwamen begroeten. Het was een mooie scene voordat ik de kantoorjungle in verdween.

We zijn gewend om te handelen in patronen. Elke dag gaan we op dezelfde manier naar ons werk, staan we in dezelfde file en hebben we dezelfde rituelen in onze route.

Ik ben daar niet anders in.

Maar vandaag was anders. Ik ging rechtdoor in plaats van links. En ik zag iets wat ik nog nooit had gezien: een opkomende zon in een park dat zo dichtbij mij was maar waar ik nog nooit aandacht aan had geschonken. Het was een totaal ander beeld dan de nieuwbouwhuizen en de drukke straten die ik normaal tegenkom.

Breek het patroon. Neem vijf minuten langer de tijd om op je bestemming te komen.

Ook al denk je dat je alles al hebt gezien, er is altijd wel een plek om te ontdekken. Het brengt je een nieuwe dag vol frisse moed.

Wat zou je doen als je niet bang was?

Ik las een tijd geleden het geweldige boekje Who Moved My Cheese. Een heerlijke thought provoking pageturner, aangeraden door m’n marketingcollega Nally. En ik mocht het gelukkig gelijk ook lenen (thanks N!).

De dag daarna schreef ik dit in het Engels.

Many of us find it hard whenever we’re bound to change – if we’re even able to recognize the call for change from the start. The reason behind this is because change will affect our everyday, personal lives. We’re pretty attached to our warm and cozy comfort zone. Once we’re in it, we’re bound to stay and steer away whenever change comes looking around the corner. And we get frustrated every time something of someone tries to drag us out of this safe area.

Who moved my cheese is a thought provoking book about adapting change. Cheese is a metaphor for everything you hold dear in your life – Your family, your job, growing up, happiness, materials. And this is not where the books stops with using metaphors.

There are four characters in this book. The two mice, Sniff and Scurry, and the two Littlepeople, Hem and Haw, are chunks of what we as humans are. And then there is the Maze, which is representative for the place our ‘cheese’ takes place. There are many dark areas and dead ends in the maze. It is never clear which is the right way.

The mice and the two Littlepeople are both in a room full of cheese. Everyday they take the same route to the same room to eat the same kind of cheese. But one day, the cheese is gone. Flabbergasted, the mice begin to search for the cheese. For about half the time the cheese is not found, because the mice and the Littlepeople keep searching in the same room. Until one day, one of the mice walks out of the room and start exploring the maze. And so it begins…

I will not review the entire book in here, but I have someclear thoughts about the book. For example, the main reason I’m not very change adaptive is fear. Fear is great for NOT taking action. And I’m guessing I’m not the only one.

There is one question in the book I’ve never ask myself before in situations that could lead to new change, and thus to new cheese. It was so thought provoking to me that I’m writing this down.

“What would you do if you weren’t afraid?”

 

I’m going to ask myself this from now on whenever fear of changing is holding me down. It won’t be easy, but it’s worth the shot.

Great book. Thought provoking.

Doel

Je moet altijd een doel hebben.

Dat vergeet ik wel is.

Ik vergat het toen ik Daily Warp begon. Ik vergat het toen ik m’n tienduizend andere ideeën bedacht.

Daarom bestaan die ideeën niet meer. Het doel was niet duidelijk. Niet opgeschreven.

Die fout maak ik niet nog een keer:

Een goedgevulde digitale plek voor al mijn wijsheid over marketingcommunicatie, schrijven en business.

Dat is het doel van deze blog. Ik kan beginnen.

(Een sterk merk begint bij de essentie, z’n doel).

Het geheim van een perfect idee

“Do it, then fix it as you go. Too many people spend too much time trying to be perfect something before they actually do it. Instead of waiting for perfection, run with what you got, and fix it as you go.” – David Arden

Begin te doen: Zo ontstaan de beste ideeën.

Doe iets als het idee nog vers is.

Doe iets als je feedback krijgt.

Doe iets als je vastloopt.

Doe iets als je merkt dat je eigenlijk niets doet.

Of als je dingen compliceert.

Maar wat je ook doet met je idee:

Doe iets.

Schrijf het op, begin gelijk of gooi het weg.

Dat is de weg naar creatie.

En de onthulling van een geheim.

Whatever You Think, Think The Opposite

 

De lange adem

imagesFalende genieën
Check deze toffe video-essay van Delve over de gefaalde jaren van zogenoemde genieën. Leonardo Davinci was eigenlijk een loser, stelt de essayist. In zijn eerste jaren faalde hij om werk af te maken of om klanten tevreden te houden en niemand wilde hem dus meer inhuren. Ondanks deze tegenslag bleef Davinci toch doorgaan. 16 jaar lang maakte hij creaties en aantekeningen, zonder ook maar enig succes te hebben. Pas op 64-jarige leeftijd brak hij echt door. Zijn doorzettingsvermogen was het fundament voor succes. Lees verder De lange adem