De verwachtingen van een online identiteit

Ik zit al vier jaar ofzo op Twitter.

Vier jaar is in ieder geval een lange tijd. In vier jaar gebeurt er van alles met een mens. Met zijn of haar identiteit. Zeker als je nog een beetje jong bent, zeg tussen de 18 en de 25.

Laatst zei iemand dat ze mijn “online identiteit niet echt vond passen bij hoe ik echt ben”. Dat bevestigde enigszins mijn eigen ideeën hierover. Dat vind ik zelf namelijk ook niet.

Online kan een mens heel anders zijn. Dat kan omdat de technologie het ons toelaat. We kunnen onszelf op de mooiste manier presenteren. Via kekke Instagram profielfoto’s, leuke zinnetjes of tags in je Twitterbio kun je de wereld laten zien wie je bent. En jezelf dus ook wat leuker maken dan het echt.

Als je mensen volgt die je nooit gezien hebt en andersom, dan kunnen hier vertekende beelden ontstaan als je die persoon in het “echte” leven ontmoet. Hoeft niet altijd, maar zelf vaak genoeg van dat soort situaties meegemaakt.

Een tijdje terug alweer zag ik een documentaire over de generatie die nu opgroeit en over de “Quarter life crisis”, een soort identiteitscrisis die jongeren hebben omdat ze generatiegenoten zien die succesvol zijn en zich daaraan willen spiegelen. Zo’n crisis kan door de transparantie van sociale media alleen maar versterkt worden. Gevolg: Een hoop mimimi en “Ik weet niet wie ik ben” gepraat.

Oké, misschien wat kort door de bocht, maar je kunt zoiets niet zomaar lulkoek noemen.

In een wereld waar alles steeds transparanter wordt krijg je dit soort derde wereld problemen. Als jij online aanwezig bent en mensen er zijn mensen die jou volgen maar die je niet kent in het echt dan bestaat er de mogelijkheid dat ze jou anders interpreteren dan je eigenlijk bent.

Ik denk zelf trouwens niet dat het erg is. Communiceren via sociale media is eigenlijk ook een beetje abstract. 80% van alle communicatie is lichaamstaal. Online moet je het dus hebben van de overige 20%. Soms, en dat is in mijn geval zo, kan het gewoon dat je online vrij open staat voor dingen, maar dat je in het echt een wat meer terughoudende houding hebt. Of juist andersom.

Maargoed, de invloed van technologie op identiteitsvorming is volgens mij niet iets nieuws en de verwachtingen die het met zich mee brengt ook niet. Zelf probeer ik in ieder geval wat bewuster te worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *