Stukje over mijn opleiding

Misschien ben ik een beetje naïef geweest. De eerste twee jaar van mijn opleiding heb ik alle vakken voor lief genomen. Ik vond ze interessant en dacht in eerste instantie ook dat deze vakken zouden bijdragen om een later beroep uit te oefenen.

Soms was ik wel kritisch over wat ik leerde, maar dat nam nooit zulke extreme vormen aan. Het was in ieder geval geen reden om te twijfelen aan mijn opleiding. Als dat zo zou zijn dan zou ik nooit hebben geholpen met PR activiteiten met de hoop dat er meer studenten zich aan zouden melden voor de opleiding.

Communicatie: specialisatie Digitale Media. Als ik zeg welke opleiding ik doe moet ik ook vaak van anderen aanhoren dat dit de toekomst is. Maar als het echt de toekomst is, waarom kappen we er dan mee?

Mijn opleiding gaat verdwijnen. De opleidingsmanager is het vast niet eens met mijn uitspraak. Hij zal zeggen dat de opleiding geïntegreerd zal worden in de normale Communicatieopleiding. Dat ik mij geen zorgen hoef te maken over het vinden van een baan.

Maar ik maak mij wel zorgen. Ten eerste omdat ik een opleiding belangrijk vind. Anders zou ik dit niet schrijven. Ik ben bijna 25 en als ik klaar ben met mijn studie ben ik 26. Hoog tijd om te werken want ik heb lang genoeg in de schoolbanken gezeten.

Punt is een beetje dat ik vrijwel iedere dag aan het nadenken ben over wat ik wil worden. Heb hier geen beeld van. Ik weet vooral wat ik niet wil, maar dat levert mij alleen maar weerstand op. Negatieve energie.

Bijna alle vakken die ik nu krijg interesseren mij niet omdat ik het gevoel heb dat ik er later toch niets mee ga doen. Wie zit er te wachten op een startertje die even uit komt leggen hoe het business model of hoe innovatie aangewakkerd kan worden? Of hoe je tot betere service design komt. Best interessante stof hoor, echt. Maar ik zie het mijzelf echt niet doen later. Geen enkele pas afgestudeerde student eigenlijk.

En natuurlijk is er niemand die mij het direct zal vertellen wat ik er mee kan. Die connectie zal ik zelf moeten maken. Zelf ben ik verantwoordelijk voor ‘Connecting the dots’.

Hulp zoeken bij mijn docenten doe ik niet meer. Het zijn allemaal theocraten (mensen uit het bedrijfsleven) maar ik vraag me af waarom. De meeste van hun hebben geen goede didactische vaardigheden. Ze vertellen mooie verhalen. Laten inspirerende TED-filmpjes zien. Maar docenten moeten meer doen dan alleen inspireren. Ze moeten ook de skills hebben om ervoor te zorgen dat de lesstof blijft plakken.

Soms lijkt het erop dat mijn docenten er alleen zijn om mij te inspireren. Om te vertellen hoe het allemaal anders is geworden in de nieuwe digitale wereld. En daar dan vervolgens tig modellen bij zoeken waar je meestal geen pepernoot van snapt. Het zijn aardige mensen, echt. Maar soms leer ik niks van ze.

Dat heeft natuurlijk ook met mijn eigen houding te maken. Ik ben een scepticus. Cynisch soms. Zo nu een zeikmajoor en dit gezeik is niet altijd rationeel.

Neem niet alles voor waar aan wat een docent mij zegt en ben in staat om mijn eigen mening over een bepaald onderwerp te vormen. En  ik kan ook Googlen en zit ook op Twitter, dus volg alle digitale marketing trends redelijk op de voet.

Ik neem het mijn opleiding dus niet voor de volle 100% kwalijk dat ik geen duidelijke visie heb over mijn toekomst.

Maar dat is wel wat ik mis.

Visie bij een opleiding. En ik weet eigenlijk zeker dat dit ook bij andere hbo opleidingen is. Er zijn teveel opleidingen zonder visie. Mijn opleiding noemt zichzelf een specialiserende opleiding maar tot nu toe heb ik alleen maar generaliserende vakken gehad. Ik word opgeleid tot generalist in de Digitale Media. Dat kan zoveel zijn dus.

Er zou een duidelijkere visie moeten komen. En een respectabele leider die de visie uit kan dragen.

Visie maakt de wereld sterker.

Begrijpelijker.

Soms moet je in extremen denken. Of wat conservatiever.  Al is het maar om een duidelijk beeld te scheppen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *