Over samenwerken

Samenwerken is een bekend fenomeen. Eigenlijk word je er al op jonge leeftijd mee geconfronteerd. Dat je met meer handen meer werk kunt verrichten. Dat je samen een sterkere positie hebt dan als je alleen bent. En daar zit een (rekenkundige) waarheid in. Maar dat betekent niet dat je in je eentje niks kan. Dat is iets wat scholen volgens mij vergeten.

Voor zover ik het mij kan herinneren ben ik al aan het samenwerken. Dat begon op de basisschool en nu ik HBO doe ben ik nog steeds aan het samenwerken. Zo nu en dan mag je een vak in je eentje afronden en dat zijn over het algemeen vakken waar ik meer energie uit haal. En dus ook meer van leer.

Als je samenwerkt op scholen geef ik nooit de volle 100%. Ik doe wat nodig is en natuurlijk doe ik wel mijn best, maar het is anders dan als ik in mijn eentje aan iets werk. Als ik in mijn eentje ergens aan werk kan ik alle kanten op. Er is meer bewegingsvrijheid en ik heb een duidelijkere visie voor ogen.

Waarom komt dat?

Omdat iedereen in een groep een ander doel heeft. Soms heb je wel eens dat jij gemotiveerd bent en daadwerkelijk voor de opdracht of het project wilt gaan, maar dat je groepsgenoten dat niet zijn. In zulke gevallen kun je een paar dingen doen.

Je kan heel veel energie steken in het motiveren van je ongemotiveerde teamgenoten. Of je kunt je eigen motivatie een beetje dimmen.

Dat laatste zie je vaker. Om effectief als groep te blijven werken pas je jezelf aan naar de norm van de groep.

Zelden kom je iemand tegen die de rest van de groep kan motiveren. Dit vergt namelijk enorm veel talent, overtuigingskracht en energie van diegene. Talent, overtuigingskracht en energie die de meeste studenten niet hebben.

Zulk gedrag past ook niet helemaal bij de Nederlandse cultuur. We zijn in Nederland gewend om alle partijen op een vlakke lijn te krijgen. Het poldermodel.

We zijn individuen zonder een echte behoefte om te excelleren want dat zijn we niet gewend. Waarom? Te weinig aandacht voor de kracht van het individu.

Het zit in onze roots om niet naast je schoenen te gaan lopen. Dus moet je ook niet teveel je visie als individu er doorheen rammen, want niemand wil als een autoritaire  klootzak gezien worden.

Maar stel je eens voor als er in het onderwijs meer aandacht zou zijn voor het individu.

Stel je voor dat je zelf met projecten mag beginnen. Helemaal in je eentje. En dat je zelf mag bepalen of je mensen nodig hebt om je project een succes te maken. Grote kans dat dit het geval is.

Voor heel veel dingen hebben we namelijk andere mensen nodig. Je kunt niet alles in je eentje doen. Maar je kunt wel mensen zoeken die je kunnen helpen om je doelen te bereiken. Mensen die zich dan bij je aansluiten zullen veel gemotiveerder zijn dan als het niet het geval is.

Dat zou denk ik een verrijking zijn op het hele samenwerken concept.

Een gedachte over “Over samenwerken”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *