Piñata

Gisteren leerde ik een waardevolle les.

Alvast sorry voor de kromme zinnen en spelvautjes. Het stuk is nog aan redigeren toe maar omdat het vers in het geheugen zat werd het wat snel geschreven en gepubliceerd. 

Na veel pijn en moeite rondde ik een artikel af. Het is misschien wel het meest moeizame artikel dat ik ooit af heb moeten ronden. Het artikel ging over een piñata. De piñata is een dier van papier-mache gevuld met snoepjes. In Zuid-Amerika en delen van de Verenigde Staten is het beestje een ware traditie op kinderfeestjes. Kinderen moeten geblinddoekt de piñata zien te slaan, maar dat gaat vaak mis.

Wat begon als een creatieve brainfart werd uiteindelijk een mentale worsteling tussen woorden en doorzettingsvermogen. Ik besloot om een fenomeen uit de financiële wereld te grijpen – budgetbewaking – en tijdens het schrijven kwam ik een metafoor – de piñata. Op dat moment voelde het even alsof ik goud in handen had. Het leek me wel cool om is een keer een artikel te schrijven die compleet anders zou zijn dan de rest. In deze wereld moet je op zien te vallen.

Maar ik worstelde met het artikel. Het kwam maar moeilijk van de grond. Ik stelde mezelf vragen – Wat nou als niemand dit artikel gaat lezen? Als het niet bevalt? Moet ik dit nu wel gaan schrijven? – De basis was er, maar het artikel las erg moeilijk en alles in mij worstelde met het vinden van de juiste wooorden. Ik dacht eraan om het artikel te laten liggen en om het de volgende dag verder te schrijven. Als je vast zit moet je soms dingen laten rusten, was de gedachte.

En hoewel daar een kern van waarheid in zit, is dit ook een kern van zwakheid. Ik doe dit namelijk iets te vaak. Ik laat iets te vaak iets even liggen als ik niet verder kom. Terwijl dat het ‘getting things done’ gebeuren juist ook belemmerde.

Dus ik besloot iets anders te doen. Ik besloot om een collega te vragen om feedback. Ik dacht eerst dat ze geen tijd zou hebben. Of dat ze misschien niet kritisch genoeg zou kunnen zijn omdat ze het wel een leuk idee vond. Maar deze gedachte was gek, wat ze gaf juist waardevolle feedback waar ik mee verder kon. Ze was kritisch op het artikel, net zo kritisch als ik was, maar zag ook verbeterpunten. En die nam ik over.

Een half uur schreef ik en het artikel was bijna afgerond. En toen crashte mijn Word.

Weer wilde ik even opgeven. Ik wilde schreeuwen van woede en het artikel laten liggen voor een andere. Maar dat ging niet. Ik had al zoveel uren aan dit artikel gespeeld. Teveel, dat zeker. Normaal doe ik veel minder lang over een artikel maar door de worsteling koste het mij veel tijd. Maar ik zag in dat ik het niet op moest geven omdat het dan het zoveelste product zou zijn wat ik niet af kan leveren omdat het naar mijn mening niet goed is.

Ik moest en zou dit artikel afronden, al was het alleen maar voor mijn mentale gesteldheid. En dus deed ik dat. Met pijn en moeite rondde ik het af. En heb ik gewonnen.

Wat leert deze ervaring mij?
Dat ik ondanks mijn eigen angsten het artikel heb afgerond. Het kostte me veel moeite en energie, maar de energie en de lessen die ik terugkreeg voor het afronden van het artikel zijn mij meer waard. Het is de eerste stap naar een betere afronding van andere zaken die ik ga verrichten. Can do this.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *