Serious gaming: “Less Talk, More Rock”

Het gaat goed met de Nederlandse game-industrie. Althans, dat schrijven ze bij Emerce. In een artikel lees ik dat wij Nederlanders voorop lopen als het gaat om serious gaming.

Serious gaming. Echt zo’n term waarvan je rillingen krijgt. Waar je al gelijk iets van vindt. Zeker als je een hele historie hebt met gamen. Een fanatieke gamer weet dat je een game serieus moet nemen wil je er een beetje goed in worden. Gamers hebben niets voor niets betere hand-oog coördinatie dan mensen die niet gamen.

Ik ben volgens mij echt nog nooit een serious game tegen gekomen die ik wilde blijven spelen. Die überhaupt leuk was. Dat komt volgens mij door het volgende: de meeste serious games zijn gericht op extreem saaie thema’s.

De definitie van serious games zegt eigenlijk al genoeg. Serious gaming is … “games that do not have entertainment, enjoyment or fun as their primary purpose” (Michael & Chen, 2005).

Het primaire doel van serious games is vaak om de gamer bewust iets bij te brengen. Bijvoorbeeld om informatie te geven over een complex maatschappelijk thema zodat die persoon er bewuster mee om gaat. Het entertainende gehalte en het lol hebben in de game is daaraan ondergeschikt.

Dat is dus echt een megaprobleem aan serious gaming. Ze vind het simpelweg niet belangrijk om te beginnen met het gene waarom het draait: De gameplay.

Iedere gamer weet dat de gameplay alles bepalend is voor een game. Als dat niet spoort dan kun je het als gamemaker eigenlijk wel vergeten. Op het moment dat je eerste gedachte niet uit gaat naar de gameplay dan  ben je volgens mij als gamedeveloper een visieloze paasei.

Een tijdje terug las ik een geweldig artikel. Het zou echt een inspiratiebron moeten zijn voor iedere gamedeveloper in Nederland. Het artikel is afkomstig van Brandon Boyer van Superbrother, toffe Indie-gamemakers.

Het heet : Less Talk, More Rock.

Op de pagina staat eigenlijk het belang geschreven van weinig tekst in een game, maar veel belangrijker nog: dat je moet beginnen met een visie om het creatieve proces zoveel mogelijk moet stimuleren, en dat je ook vooral gelijk aan de slag moet gaan. Denk nog niet na over hoe je de game uit wilt geven want als je een toffe game maakt dan gaat dit min of meer vanzelf.

Oké, het staat er niet exact zo, maar lees het in ieder geval helemaal. Die gasten kunnen beter inspireren dan ik.

Mijn punt is:  Dit proces is echt compleet anders dan nu het geval is met serious gaming. In een ander artikel van Emerce is ’t proces zelfs zo’n beetje te lezen.

“Nederlandse gamebedrijven zijn vooral goed in B2B,” weet Peter Warman van marktvorser Newzoo. “Dienstverlening zit ons in het bloed. Nederlandse gamebedrijven werken meestal in opdracht van derden. We zijn iets minder goed in het uitbuiten van eigen games en als we het al doen, durven we het vaak maar één keer. Terwijl Amerikanen juist helemaal ingesteld zijn op de volgende blockbuster, titels die jaarlijks driehonderd miljoen dollar omzet draaien.”

Dit slaat natuurlijk nergens op. Als we Nederland een plek willen geven  op de internationale gameindustrie dan zullen we vooral ook die waaghalzen nodig moeten hebben die buiten de gebaande wegen durven te stappen en daadwerkelijk shit gaan maken. En ik heb het niet over die slappe serious gaming shit, waarbij je eerst een opdrachtje krijgt van bedrijven die te weinig kaas hebben gegeten van games, maar echt zelf aan de slag om alle creativiteit die er in dit land is in te zetten om  blockbusters te maken van internationale allure. Alleen dan zullen we meetellen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *