Storytelling: De echte helden komen nog

paralympics-thank-you-momDe Olympische Spelen gaan altijd gepaard met mooie, persoonlijke verhalen van sporters. De verkeerde wissel van Sven Kramer staat nog altijd geschreven in het collectief geheugen van sportliefhebbend Nederland.

Tandenknarsend zaten we dan ook allemaal voor de buis toen hij in Sotsji opnieuw de kans kreeg om goud te pakken. Hij faalde en de teleurstelling kwam hard binnen.

“Onze” held was na een reis van vier jaar binnen handbereik van de gouden plak. Het was zijn heiligen graal, maar hij greep mis. Hij viel voor de tweede keer. Als lullig excuus gaf Sven zijn rug de schuld.

Het verhaal van Sven Kramer is aangrijpend omdat we het overal tegenkomen. We lezen over Sven in de krant, op sociale media en we zien hem, met z’n moeder, in de mooie Proctor & Gamble reclame. Sven is overal. Sven krijgt meer aandacht dan wie dan ook omdat iedereen hem graag zag overwinnen. Hij had het kunnen hebben.

Hoe anders is de aandacht voor paralympische atleten? We kennen ze niet en weten nauwelijks wat er door ze heen gaat. Naar mijn mening is dat onterecht.

Paralympische atleten verdienen meer dan wie dan ook de aandacht. Ze hebben te maken met grotere strubbelingen en deinzen niet terug voor uitdagingen. Integendeel. De aanwezige handicap zorgt ervoor dat er extra hard gewerkt wordt naar een overwinning.

Net als de oorspronkelijke Proctor & Gamble reclame is er ook een reclame voor moeders van paralympische atleten. Wederom is dit een voorbeeld van een prachtig verhaal.  Kijk zelf maar:

Door het filmpje van de paralympics besef ik dat de echte helden eigenlijk nog moeten komen. En dat gebeurt pas vanaf 7 maart, als de Paralympische spelen beginnen. Die helden zullen laten zien dat ze ondanks beperkingen de wereld laten zien hoe je kunt overwinnen. Dat inspireert.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *