Boekrecensie: The Subtle Art of Not Giving a F*ck

The Subtle Art of Not Giving a F*ck. Met zo’n titel voor een zelfhulpboek moet je het haast wel oppakken, toch? Zo dacht ik tenminste toen ik weer door de zoveelste treinvertraging op Schiphol was gestrand.

Zo nu en dan koop ik, vrij impulsief, een boek als ik aan het wachten ben tot m’n trein weer rijdt. Meestal gaat dat zo: ik check de titel van het boek, lees de achterkant en lees delen van de introductie of het eerste hoofdstuk.

Dat eerste hoofdstuk begint met Charles Bukowski, een ‘alcoholic, womanizer, chronic gambler, lout, cheapskate, deadbeat, and on his worst days, a poet’, waarna de auteur (Mark Manson) vervolg: “He probably the last person on earth you would ever look to for life advice or expect tot see in any sort of self-help book”.

Ik had net wat boeken van Bukowski gelezen en vond het wel humor om hem terug te zien in een zelfhulpboek. Ik zag de schrijver aan voor iemand die wel de nodige zelfspot had en dingen niet mooier wilde verbloemen dan ze waren. Een unicum bij zulke boeken. Dus ik kocht het boek en begon te lezen in de trein.

Durf te falen

In feite gaat dit boek over hoe je minder fucks kunt geven om dingen die niet belangrijk zijn.

Volgens Manson is het leven te kort om overal fucks om te geven en moet je keuzes als je gelukkig wilt zijn.

Nergens in het boek geeft hij echter een concrete handleiding. Hij neemt je niet mee bij het handje of geeft geen lijstje of opdrachten die je af kunt werken. Hij reikt je geen model of methodiek aan waarmee je aan de slag kunt gaan. Maargoed, het boek heeft dan ook niet voor niets in de titel dat het hier om een ‘subtle art’ gaat. Stel je voor dat Rembrandt zijn stappenplan voor de Nachtwacht op een papiertje krabbelde zodat andere mensen hiervan konden leren.

Nee, de lessen die Manson voorschotelt zitten vooral verpakt in (korte) anekdotes. Soms zijn dat anekdotes over bekende figuren die obstakels moesten overkomen. Soms zijn het persoonlijke anekdotes, bijvoorbeeld over hoe hij in z’n tienerjaren om is gegaan met de dood van een goede vriend.

Soms voelt het boek daarom als een persoonlijk dagboek van Manson himself, maar daar valt ook weer iets tegen te zeggen. Manson analyseert bepaalde situaties in zijn leven en doet dit op een manier dat je als lezer begint te snappen wat hij wilt vertellen.

“Do something”-principe

Als er dan toch iets in de buurt komt van een model, dan is dat misschien het “Do something”-principe, uit het hoofdstuk “Failure is the way forward”. Volgens is de kernboodschap, of een van de kernboodschappen van het boek misschien zelfs, dat falen oke is. Mits je ermee om kunt gaan natuurlijk.

Dat “Do something” principe is eigenlijk precies wat het zegt. Als je ook maar ergens voor bang bent om te falen, doe dan iets.

Ga niet stoppen. Ga niet zitten nietsdoen. Maar doe iets. Hoe klein de actie ook is, begin met het doen van iets en dan komt de rest vanzelf. Van actie volgt inspiratie, van inspiratie komt motivatie, zegt Manson. Vaak wordt er gedacht dat je eerst gemotiveerd moet worden iet te doen, of dat je eerst inspiratie moet krijgen. Manson vertelt echter dat het juist andersom zo is. Begin met iets, dan komt de rest vanzelf. Als voorbeeld noemt hij een zeer productieve schrijver die zichzelf iedere dag verplichtte om tweehonderd woorden te schrijven. Vaak werden dat er uiteraard meer, waardoor de schrijver uiteindelijk de productiviteitsflow behaalde die hij telkens wilde behalen.

De dood in de ogen staren

Hoewel je niet echt veel nieuws kunt ontdekken in The Subtle Art of Not Giving a F*ck, is het een interessant boek dat je op sommige momenten zeker weet te inspireren. Veel van de lessen kom je ook elders tegen, maar door de unieke mix van bekende en persoonlijke, voor met zelfspot doordrenkte, verhalen van Manson maken dit boek tot een unieke leeservaring.

Maar wat dit boek vooral interessant maakte was dat durft om de donkere kant van het leven te benoemen.

Manson gaat zelfs de dood niet uit de weg. In zijn laatste hoofdstuk omschrijft hij hoe hij denken aan de dood vaak gebruikt om . Het lijkt erop alsof Manson wilt zeggen dat je pas echt weet waar je fucks aan moet geven als je inzicht hebt gekregen in hoe eindig het leven daadwerkelijk is. Dat lijkt ergens misschien een depressieve gedachte, maar zoals Manson het brengt, moet ik menig zelfhulpboekschrijver nog zien doen.

Drie sterren 
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *