Tien over elf

Het is tien over elf. Ik weet niet zo goed wat ik moet schrijven, behalve dat ik schrijven moet. Van wie? Van mezelf natuurlijk. Want wie gaat dit nu nog lezen, op zo’n zondagavond? Ik weet niet eens of ik het zelf nog zal lezen nadat ik deze woorden op papier zet.

Ik ben erachter gekomen dat ik mezelf ergens onmogelijke doelstellingen opleg. Elke dag bloggen is niet echt te doen. Tenminste, het kan best, maar het is verdomd lastig. Elke dag een onderwerp bedenken dat past in de lijn waarover je wilt schrijven, in mijn geval technologie, lijkt tot nu toe een opgave die ik maar lastig na kan komen.  

Al een paar keer heb ik gecheat. Ik heb wat blogs geschreven die ik voor een groot gedeelte had geschreven. Sommige blogs heb ik zelfs 1-op-1 overgenomen van wat ik al had, zodat ik die dag in ieder geval iets te posten had. Dat was niet helemaal de bedoeling van de 30-day-blogging challenge.

Ik wilde mezelf stimuleren om elke dag te schrijven, zodat ik kon ontdekken waar ik het liefst over schrijf, maar ook om zo mezelf beter te maken in schrijven. Als je elke dag schrijft word je namelijk beter, is het idee. 10.000 werkuren volgens een beroemd onderzoek dat zowel Malcolm Gladwell als Robert Greene gebruiken voor hun boeken.

Maar nu het einde van de challenge nadert begin ik steeds meer te beseffen hoe ik m’n doelstelling niet ga halen, en waar dat aan ligt.

Er moet een verschuiving plaatsvinden. Elke dag bloggen zorgt voor een ritme waar ik iets mee kan, maar het zorgt ook voor frustratie. Nog even een blog schrijven terwijl je liever tijd besteedt aan iets anders is iets wat me al een paar keer is overkomen. Hard werken is een ding, maar dan wel over iets waar je tevreden mee bent.

Daarom moet ik de frequentie anders maken, en meer de focus leggen op kwaliteit. Ik maak deze ronde af, deze 30-day challenge. Maar dat er iets gaat veranderen, staat vast. Wat dat is ? Ik heb nog geen flauw idee. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *