Tirannie van het moment

Wat is het nut van nu als het later geen waarde toevoegt? We zijn gewend om alles realtime te volgen; verkiezingen, revoluties, feestjes in Haren zelfs. Mogelijkheden zat om het moment te beleven zoals het gebeurt, zonder dat je er fysiek bij hoeft te zijn. Een zegen dat technologie dit allemaal mogelijk maakt. Toch?

Ik zat afgelopen vrijdag, net zoals zoveel mensen, te kijken  naar de livestream in Haren. Ik zag een irritant mannetje (die later best grappig bleek) met bontkraagje die verslag deed van de toen nog ludieke situatie. Soms krijg hij door hoeveel mensen er naar de livestream zaten te kijken. Het werden al snel 50.000 liveviewers.

Het was vrijdagmiddag, ik had niets te doen en zat met een biertje in mijn hand naar de ludieke actie te kijken. Toen trof mij het gevoel wat ik wel eens vaker heb op het internet maar waar ik niet zovaak over schrijf;

Waarom kijk ik dit?

Dit had geen enkele waarde waar ik later iets aan heb. Was dit wat internet moet zijn?

100 miljoen webpagina’s vol met alle kennis van de wereld en dit is uitgerekend wat ik moet doen. En voor wat? Alle details tijdens de livestream die aan de orde kwamen ben ik alweer vergeten. De lompe grapjes, hoe de mensen eruit zagen die geïnterviewd werden. Alles is weg.

Dat was Haren. Er zijn natuurlijk meer voorbeelden van realtime zinloosheid waar je over het algemeen niet zo vaak bij stil staat. Weet jij nog wat je een half jaar geleden hebt getweet zonder dat je daarvoor webapps of andere software ervoor moet raadplegen?  Probeer je is één tweet voor je te halen. Mocht dat je lukken (wat ik betwijfel), probeer de relevantie van de tweet dan is aan jezelf uit te leggen. Welke waarde voegt het vandaag toe aan wie je bent?  Waarschijnlijk komt er niets zinnigs uit.

We hebben allemaal wel zo’n moment dat we gegrepen worden door een moment. Is het kwalijk? Misschien voor het geheugen. Nicholas Carr schreef er in ieder geval een boek over; Het Ondiepe, wat internet doet met onze hersenen (Lees hier mijn recensie). Het is een wat cynisch boek, wat ongetwijfeld niet helemaal waterdicht zal zijn, maar laten we er alsjeblieft rekening mee houden dat het gebruik van internet niet altijd even gezond hoeft te zijn.

Overigens is dit geen reden tot xenofobie. We hoeven niet bang te zijn. Socrates meende ook dat het geschreven woord slecht voor het geheugen van de zou zijn. Een geschreven verhaal zou de mens lui maken. Als het opgeschreven is, waarom zou je het dan nog onthouden? Je hebt dan voorgoed een naslagwerk dat je ten alle tijden kunt raadplegen.

Het is goed om daar zo nu en dan eens bij stil te staan, vooral om je eigen acties eens door te nemen en te bekijken of ze wel van waarde zijn voor de dingen die je wilt bereiken (voor zover je die voor ogen hebt). Er lopen zat mensen rond met een publicatiedrang (ik reken mijzelf daar ook bij), maar sta nou eens een keertje stil bij wat je van plan bent om te publiceren. Denk verder dan het nu.

Misschien krijgen we dan een internet wat minder snel is met informatie, misschien een internet met minder informatie zelfs, maar de informatie die we zien van anderen en die we zelf publiceren is dan wellicht van grotere waarde. Het enige wat we hoeven te doen is verder denken dan nu.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *