Waarom je altijd alles af moet maken, ook als het crap is

Eén van de grootste vijanden in dit tijdperk is afleiding. Als hevig internetgebruiker merk ik dat ik de afgelopen jaren harder mijn best moet doen om niet snel afgeleid te worden. De gevaren liggen ook echt overal op de loer. Facebook, smartphones, links in artikelen die ervoor zorgen dat je steeds sneller afdwaalt van daadwerkelijke doel, teksten die je redigeert terwijl je eigen gewoon in een creatieve fase moet zitten.

De razendsnelle toegang tot interessante content zorgt ervoor dat je in een milliseconde kwijt kan zijn waar je daadwerkelijk mee bezig was. Voor je het weet heb je duizend tabbladen open en ben je meer tijd kwijt aan het sluiten van alles. Na de miljoenste afsluiting van een tabblad besef je opeens dat je nog steeds niet hebt gevonden wat je eigenlijk zocht. Herkenbaar?

Hoewel dit enigszins zorgt voor prachtige serendipiteit kan het ook heel vervelend zijn voor een ieder die shit voor elkaar moet krijgen.

Mijn laptop zit vol met schrijfsels die amper de naam ‘draft’  waardig zijn. Het gaat om artikelen waarbij ik ooit de beste intentie voor had, maar die ik nooit verder heb kunnen schrijven omdat er ergens gaandeweg een gekke kronkel in mijn hoofd mij commandeerde om ‘even iets anders te doen’. Dat even werd dan snel een uur, of twee uur. En voor je het weet heb je een onafgemaakte tekst.

Begrijp me niet verkeerd. Ik heb liever een onafgemaakte, niet gepubliceerde tekst dan een tekst die ik snel moest schrijven en publiceren en waar ik eigenlijk niet tevreden mee ben. Maar zo nu baal ik flink van mijzelf als ik weer eens een tekst niet af kan ronden omdat de afleiding mij zover wist te krijgen.  Het is te idioot voor woorden.

In een ideale situatie zie ik schrijven als iteratief proces. En in sommige gevallen is dat het dan ook. Ik heb genoeg voorbeelden waarbij ik een langere periode over één tekst heb gedaan, zoals bijvoorbeeld mijn artikel op Pixelcake over videogame Fez. Ik heb die tekst op meerdere momenten geschreven en hem ook losgelaten op momenten dat het moest. Ik kan even niet meer herinneren of ik de draft in één keer had geschreven, maar het punt is dat je een product altijd af moet maken.

Dus ook een tekst.

Ik word gelukkiger van een tekst die af is. Zelfs als het een draft is die een duidelijk begin, midden en een eind heeft. Dat betekent namelijk dat ik door kan gaan met de volgende fase van het iteratieve schrijfconcept: het redigeren van de tekst.

Waarom is het zo belangrijk om het creatieve schrijven en het redigeren te scheiden? Omdat je simpelweg andere delen van je hersenen gebruikt als je redigeert. Je houd je veel meer bezig met spelling en grammatica, terwijl je in de eerste creatieve fase vooral de woorden laat vloeien, en daarbij niet teveel let de kleine details.

Maar het begint dus allemaal met die allereerste, min of meer afgeschreven draft. Zoals dit er nu eentje is. Ik zou je nog veel meer kunnen vertellen over het schrijfvak en hoe ik daarmee omga, maar m’n punt is bereikt.

Als schrijver moet je altijd je tekst afmaken en werken in iteraties. Ook al het crap is. Daarvoor is het redigeren ten slotte uitgevonden,

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *