Wat ik leerde van elke dag bloggen

Het zit erop. Ik heb dertig dagen achter elkaar geblogd. Wat begon als een spontaan idee op een dinsdagavond groeide uit tot een creatieve uitdaging waar ik mezelf continu moest dwingen om iets op papier neer te zetten. Soms tot het vervelende aan toe. But I did it.

Als ik ook maar een half uurtje de tijd had ging ik schrijven. Als ik geen laptop in de buurt werd, werd het een smartphone. Had ik allebei niet in de buurt? Dan werd het een ouderwets kladblok, en typte ik de woorden daarna over. Vaak was het een race tegen de tijd, ook omdat het me niet elke dag lukte om rond half 7 wakker te worden. Vooral toen ik een week in Limburg was, werd elke dag bloggen een uitdaging. Geloof me maar als ik je zeg hoe surrealistisch het is om over voortplantende robots te schrijven in de kantine van een thermaalbad.

Toch probeerde ik door te zetten. Vakantie of niet. Die uitdaging die ik met mezelf was aangegaan moest ik maar gewoon een keer afronden. En eerlijk gezegd ben ik blij dat ik dat ik dat heb gedaan. Anders had ik er namelijk niks van geleerd.

De geleerde lessen van elke dag bloggen

Voor twijfels is geen tijd. Door de strakke deadline had ik geen tijd voor twijfels. Het ‘schijt’ hebben aan twijfels heeft ervoor gezorgd dat ik op bezoek mocht bij Microsoft om een reportage te maken over de toekomst van werk (binnenkort online). Als ik had getwijfeld om dit stuk te publiceren had ik nu geen afspraak gehad om met een onderwijsvernieuwer van het Grafisch Lyceum Rotterdam om te praten over de toekomst van onderwijs. Iets wat me heeft verrast. Had het namelijk totaal niet verwacht.

Inspiratie komt nooit vanzelf. Door te lezen als een dolleman kreeg ik zo’n 80% van al mijn ideeën voor blogs. Door veel te lezen ben ik ook beter in staat om de stippen met elkaar te verbinden (connecting the dots). Sommige artikelen bestaan uit meerdere referenties naar andere artikelen. Het vergte flink wat denkkracht soms, maar dat werden juist de artikelen waar ik het meest van genoot om te schrijven.

Schrijven onder druk is topsport, maar er zijn grenzen. Als je elke dag iets ‘moet’ publiceren dan heb je geen tijd voor flauwekul. Spelfoutjes maken boeit niet. Voor twijfelen is geen tijd en de boodschap en publicatie is het enige wat telt. Hoewel die houding ergens goed was, merkte ik al tijdens de challenge dat er grenzen zijn. Soms probeerde ik vooruit te werken. Dan schreef ik alvast wat blogs voor de komende dagen, zodat ik een beetje kon vals spelen en niet elke dag hoefde te schrijven. Dat werkte natuurlijk voor geen meter. Vooral de laatste paar dagen heb ik een paar oude drafts gerecycled. Over die blogs was ik toen al, maar nu nog steeds, het minst tevreden. Ze missen de kwaliteit die ik wil leveren. 

Ik weet waar ik graag over schrijf – Een van mijn redenen om de challenge te beginnen was om erachter te komen waar ik het liefst over schrijf. Ik merk dat ik me thuis voel in een kruisvlak van technologie, business, de toekomst en het welzijn van de (werkende) mens. Ik weet dat dit nog steeds erg breed is en dat ik nog lang niet klaar ben met het zoeken van de onderwerpen die het best bij me passen. Maar het is een begin. Hier kan ik verder mee.

Ga ik nog steeds elke dag bloggen? Niet zoals ik het afgelopen tijd deed. Maar wat ik nog steeds wil is toe naar een ritme waar ik kansen creëer om te wereld vast te leggen zoals ik ‘m zie. Omdat ik denk dat het een beeld is wat meer mensen interessant vinden. Hoe dat precies vorm krijgt is wat ik nu moet ontdekken. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *