Wat organisaties kunnen leren van de jazz mindset van Miles Davis

Wat zou er door het hoofd van Herbie Hancock zijn gegaan toen hij voor het eerst een verkeerd akkoord speelde in de jazzgroep van Miles Davis?

“Shit! Verkeerde akkoorden! Nu word ik afgebrand.”

Maar dat gebeurde niet. Davis speelde namelijk keurig om de verkeerde akkoorden van Hancock heen. De jazz moest door blijven gaan, ook als er iets verkeerd ging.

De groep van Davis moest altijd presteren onder hoge druk. Veel jazzmuzikanten improviseren tijdens een solo, maar bij de groep van Davis werd een klimaat gecreëerd waar het oké was om fouten te maken. Een foute noot of een verkeerd akkoord werd dan een compleet andere route waar de muziek naartoe ging.

Davis deed niet moeilijk over foutjes en liet Hancock niet verkeerd over zichzelf voelen. De reden dat Davis dit deed was omdat hij genoeg zelfvertrouwen had om op alles wat op ‘m afkwam te reageren.

Dat is het fijne aan jazz: fouten maken mag, zolang je er maar niet over moppert of frustreert over de foutjes en gewoon doorspeelt. Hoe anders is dat vaak in een organisatie?

Organisaties zouden nog wat kunnen leren van de jazz mindset van Miles Davis.

In nieuwe, uitdagende situaties is het vaak nodig om te improviseren. En in zulke gevallen is een jazz band een mooi model om te laten zien hoe een grote organisatie zou kunnen functioneren. Organisaties hanteren vaak nog een hiërarchisch model. Maar in de meeste situaties is hiërarchie helemaal niet handig, omdat fouten bestraft worden.

Miles Davis wist dit. Daarom zag hij een fout niet als iets ergs, maar gewoon als manier om te improviseren. Het belangrijkste was de muziek. Die moest gewoon doorgaan.

Door de geschiedenis heen zijn er veel fouten gemaakt. Kijk maar alleen al naar dit rijtje:

Penicilline was een fout.

Venus de Milo was een fout.

Röntgenstraling was een fout.

De Post-it was een fout.

En toch hebben deze fouten ervoor gezorgd dat we de wereld anders benaderen of zien.

Het leiderschap van Miles leert je iets over leiderschap en over veranderingen. Op het werk heb je ook te maken met constante verandering. De groep van Miles Davis overlegde met elkaar terwijl ze speelden, maar ze vonden het niet erg als er een fout werd gemaakt of brandde niet iemands ideeën af. Deze jazz mindset zou eigenlijk ook goed passen bij veel organisaties. Echte leiders zien echter in een fout een manier om dingen anders te zien, en om gewoon door te gaan. Te improviseren.

Mohammed Ali zei: “Everybody’s got a plan until they get punched in the mouth”.  Soms is het beter om de valse noten te accepteren en er iets prachtigs van te maken.

EDIT: 
Check deze video bijvoorbeeld en luister goed. Soms hoor je een gekke noot of een niet ritmisch melodietje. Maarja, so what?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *