Wat schooltijd me leerde over nieuwsgierigheid

Toen ik deze blog begon was ik nog een student op de Hogeschool Rotterdam. Ik begon te bloggen omdat ik beter wilde schrijven. Ik wilde delen wat ik leerde, zodat ik de stof wat beter begreep.

De hogeschool was een grote, experimentele speeltuin. Dat had een beetje met de opleiding te maken. Die was nieuw en soms een beetje chaotisch. De leraren waren niet altijd up-to-date en ik had het gevoel om mezelf continu op de hoogte te houden buiten school om de kennis te vergaren die nodig was. Op sommige momenten was dat frustrerend, maar als ik naar het grotere plaatje kijk, is de experimentele speeltuin misschien wel een van de betere dingen die me is overkomen. Het was een geweldige manier om mijn honger naar kennis en nieuwsgierigheid te ontdekken.

De hogeschool was een bewuste keuze.  Na het mbo vond ik mezelf nog niet klaar voor het werkende leven, wat me ook erg saai leek. Ik had vage dromen over ondernemen en dacht dat die wel concreter zouden worden als ik een hbo-opleiding deed.

Dus greep de hogeschool met beide handen aan. Ik deed meer dan m’n best, begon het lezen van kennisboeken leuk te vinden en merkte dat ik er persoonlijk van groeide. Ondanks een paar fails heb ik in the long run best wat dingen geleerd van mijn schooltijd. Misschien niet zozeer van de lessen, maar wel alles daarbuiten.

Samenwerken met mensen van andere opleidingen was fantastisch

Hoewel ‘multidisciplinair samenwerken’ in de praktijk niet altijd werkte (zie ook deze blog, die ik schreef ik mijn schooltijd), is het iets waar ik meer dan tevreden naar terugkijk.

Hoe geweldig is het om met andere mensen samen te werken die iets compleet anders doen? Studenten van andere opleidingen hebben andere persoonlijkheden en benaderen dingen van een compleet ander perspectief. Daar kan je van leren.

Mijn hoogtepunt was de minor. Ik deed een minor waar je als student de kans kreeg om je eigen idee te pitchen en waar je dan 6 maanden aan mocht werken. Ik greep die kans en pitchte een idee voor een klas van 60+ studenten. Stapte gigantisch uit m’n comfort zone.

Maar het werkte. Een paar studenten vonden mijn idee interessant en kozen ervoor om met mij samen te werken. Iedere student had z’n eigen discipline: er was een designer, een student vrijetijdsmanagement en een student sportmarketing. Het werd uiteindelijk het beste team waar ik ooit mee samenwerkte. 

De bibliotheken waren geweldig

De Hogeschool Rotterdam had op meerdere vestigingen grote bibliotheken. Als ik vroeg vrij was of als er tussenuren waren ging ik wel eens naar die bibliotheken om te leren, te werken of om boeken te lezen. Soms ging ik er zelfs op een vrije dag heen. 

Een van m’n favoriete dingen was door boeken te bladeren die helemaal niets met de opleiding te maken hadden. Ik las boeken over Screenwriting in de bibliotheek van de Willem de Koning Academie en las ik een boek over de psychologie van symboliek (De mens en zijn symbolen – Carl Gustav Jung) in de bibliotheek van Museumpark. Zelfs het bladeren door de boeken was al genoeg om m’n nieuwsgierigheid te voeden.

Soms kwam je de meest bizarre boeken tegen. Maar door erin te bladeren kreeg je heel even de indruk hoe het zou zijn als je die opleiding deed. Dat was geweldig. Je kroop in de huid van iemand anders.

Er lagen overal projecten op de loer
In de eerste twee jaar was ik enthousiast over school en deed ik m’n uiterste best. Ik had eerder wat opleidingskeuzes gemaakt die me hadden teleurgesteld en wilde niet dat dit nog een keer zou gebeuren. Dus koos ik ervoor om de opleiding met beide handen aan te grijpen.

Voor het eerst in m’n leven haalde ik goede cijfers en ging school me vrij goed af. Toen ik niet genoeg uitdaging aan alleen de vakken had besloot ik om verder te kijken naar extra werk. Ik ging schrijven voor het magazine van de hogeschool (Profielen) en kreeg een maandelijkse column.

Ik sloot me aan bij een project over de toekomst van de Rotterdamse haven, waar ik reporter werd. Ik sloot me aan bij een projectgroep van de school dat over Open Data ging. Ik deed wat freelance tekstklussen die ik via studiegenoten scoorde. Ik werd zelfs een coach voor eerstejaars studenten.

Wat al deze dingen in het gemeen hadden: ze lagen niet in mijn comfort zone. Maar door ze te doen heb ik ontzettend veel geleerd. Doen = leren was wat ik mezelf vertelde. En dat klopte echt als een bus.

Je had ontzettend veel vrije tijd

De tussenuren en dagen vrij waren soms schandalig, maar ergens vond ik ze maar al te fijn. In de tussenuren had ik genoeg tijd om boeken te lezen die iets te maken hadden met school, of om dingen te doen die me op een andere manier prikkelde.

Ik herinner me het vele slenteren door de Rotterdamse straten met een van m’n schoolmaten. We gingen vaak samen naar de Plaatboef om tweedehands jazzplaten te kopen of naar het Boijmans museum om naar Dali’s en Margritte’s te kijken.

De vrije tijd gaf me ook de ruimte om bijbanen te zoeken die me meer kennis gaven over het vakgebied. Het gaf men tijd om te ontdekken wat ik nog meer leuk vond. Zoals schrijven. Zonder de extra vrije tijd had ik het bloggen nooit opgepakt, of de extra projecten. 

Van alles in het studentenleven mis ik de vrije tijd het meest. De vrije tijd gaf ruimte om te ontdekken. Om in aanraking te komen met nieuwe ervaringen. En om hardcore te chillen natuurlijk.

Lessons learned

Ik ben nog steeds op zoek naar hoe ik mijn nieuwsgierigheid en honger naar kennis in het werkende leven kan gebruiken. Soms valt dat niet mee. De schooltijd was zo’n unieke tijd dat eraan denken soms een beetje pijn doet.

Je wilt eigenlijk terug in de tijd en tegen jezelf zeggen: “Dit is een geweldige tijd! Grijp alle kansen die er zijn en geniet intens van alle mooie momenten. Maak je niet teveel zorgen over de rest”.

Ik zou alle keren dat ik niet uit m’n comfort zone stapte opnieuw willen proberen. Ik zou niet meer negatief denken over school maar alle mogelijkheden om met andere mensen samen te werken pakken. Ik zou me niet meer teveel zorgen maken over m’n toekomst maar gewoon in het ‘nu’ leven en later wel zien.

Maar terwijl ik dit schrijf bedenk ik me iets. Het is nog niet te laat voor die dingen. Ik kan nog steeds op m’n smoel vallen en daarvan leren, Ik kan nog steeds een willekeurige bibliotheek binnenlopen en door boeken heen bladeren. Ik kan nog steeds op zoek naar mensen met verschillende disciplines en met ze samenwerken. 

En ik kan over dat alles nog steeds schrijven.

Peace. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *